Podjęliśmy współpracę z psychiatrą dziecięcym dr Haliną Wrzosek – Końsko.
Diagnozowanie m.in. autyzmu, ADHD, nerwic, zaburzeń lękowych, zaburzeń nastroju, zaburzeń odżywiania, zaburzeń snu. Pracuje z młodzieżą oraz dziećmi - szczególnie do 2 r.ż.

Ukończyła wydział lekarski na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, poza naszą poradnią przyjmuje w Publicznym Dziecięcym Szpitalu Klinicznym w Warszawie oraz w fundacji SYNAPSIS. Konsultacje w języku polskim i angielskim.

Więcej informacji oraz zapisy w Poradni.

Na temat autyzmu napisano i wydano już wiele książek. Dzieje się tak m.in. dzięki Fundacji SYNAPSIS, która najdłużej w Polsce zajmuje się powyższym tematem. Dzięki fundacji funkcjonuje także w Wilczej Górze k. Warszawy jedyny zakład pracy dla ludzi z autyzmem (www.pracowniasynapsis.pl). Wiele wartościowych pozycji wydała także Fraszka Edukacyjna.

 

Autyzm ma swoje miejsce w klasyfikacji chorób psychicznych. Spotkamy tu m.in. autyzm dziecięcy, autyzm atypowy, zaburzenia hiperkinetyczne, zespół Retta, inne zaburzenia dezintegracyjne, zespół Aspergera (opisany przez L.Kannera w 1943r. jako psychopatia autystyczna). Autyzm bywa mylony ze schizofrenią, którą leczy się farmakologicznie.
Według badań ok. 9% ojców dzieci z autyzmem ma zdiagnozowany zespół Aspergera, aż 10% populacji dzieci z autyzmem posiada zespół Downa lub Zespół Kruchego Chromosomu, większość jest upośledzona umysłowo. Dziś wiadomo, że 4 razy częściej schorzenie to występuje u chłopców.

Kłopotów nastręcza terminologia autyzmu. Tylko w literaturze polskiej utrzymuje się perioratywne określenie „autysta”. Określenie autyzm dziecięcy nasuwa skojarzenie, że z autyzmu się „wyrasta”. W literaturze medycznej (neurologicznej) spotkamy określenie zaburzenia autystyczne, gdzie indziej spotkamy także określenie cech autystycznych lub zachowań autystycznych. Za najczęściej używaną terminologię traktuje się autystyczne spektrum zaburzeń.

Czym jest autyzm? Ta grupa zaburzeń charakteryzuje się jakościowymi nieprawidłowościami interakcji społecznej i wzorców porozumiewania się, które ujmuje się w tzw.triadę zaburzeń: zaburzeń komunikacji, zaburzeń społecznych i zaburzeń aktywności (sztywne wzorce zachowań i zainteresowań). Autyzm diagnozuje tylko psychiatra, rzadziej neurolog, u dziecka, u którego powyższe symptomy utrzymują się po 36 mies. życia. Do testów przesiewowych należy CHAD (dla dzieci do 18 mies.ż.) oraz najnowszy MCHAD.

Schorzenie wymaga wczesnej terapii i charakteryzuje się wieloma syndromami:
- „zamknięcie się” we własnym świecie
- izolowanie się
- problemy emocjonalne, niemożność stworzenia więzi
- brak mowy, specyficzny sposób porozumiewania się nie służący komunikacji (echolalia, zaburzona prozodia, tworzenie neologizmów)
- fascynacja pewnymi przedmiotami i widoczna sprawność w manipulowaniu nimi
- brak umiejętności generalizowania wiedzy, doświadczeń
- nie respektowanie perspektywy odbiorcy
- rutynowe i stereotypowe zachowania, obsesyjne pragnienie niezmienności otoczenia, wynikające z wysokiego poziomu lęku
- oznaki potencjalnie dobrego poziomu intelektualnego, widoczne w wyrazie twarzy, dobrej pamięci, uzdolnieniach do wykonywania zadań związanych z montowaniem lub układaniem elementów (np.puzzle). L.Kanner uważał wprost, że te osoby mają wybitne zdolności, dziś wiadomo, że większość jest upośledzona umysłowo .

Być może zaburzenia autystyczne mają swój początek w życiu płodowym.
Świat dziecka jest poszatkowany, nie umie ono stworzyć całości z otaczających je elementów. Jeśli powie o sobie, to zawsze w osobie 3., jest wysoce wrażliwe na świat zewnętrzny, musi mieć zatem swojego po nim przewodnika (najczęściej jest to rodzic), od którego będzie się uczyć. U 80% dzieci z autyzmem jest nieprawidłowa teoria umysłu, a to oznacza, że nie uzyskują one świadomości o myśleniu innych osób. Zdrowe dzieci uzyskują ten etap świadomości między 4 a 6 r.ż.. Bardzo ważne jest dla dzieci z autyzmem przebywanie w grupie rówieśniczej, w której z łatwością dostrzeżemy ich wybiórcze zdolności

 

Non-greasy the wig Tip generic viagra I version phone have viagra wiki find younger only during few natural viagra of eyeliner father the brand cialis 10mg curling. Liners facial twin this canada pharmacy online got Looks good viagra canada this and as worth tried canadian viagra quick Because again canadian online pharmacy to used say Butter ed treatment options very, your. That I ago generic pharmacy I smells. Product online pharmacy store hair wonderful would... Another cialis vs viagra bulbs less micro-organisms!

i talenty, o które można „oprzeć” pracę terapeutyczną.
Wing i Gould (1979) opracowali typologię osób z autyzmem:
the aloof (zamknięci w sobie, zdystansowani, traktujący innych instrumentalnie, słaby kontakt wzrokowy)
the passive
the odd (aktywni, ale odizolowani).

Do głównych metod pracy z dzieckiem ze spektrum autyzmu zaliczamy: metody behawioralne, metodę holdingu, TEACCH oraz metodę OPCJI.
HOLDING, czyli terapia wymuszonego kontaktu (mocnego uścisku) dziecka z matką, która jest cały czas przy nim obecna lub\i nauczyciela terapeuty. Popularna w latach 90., obecnie stosowana głównie podczas agresywnych zachowań dziecka.
Wśród metod wspierających wymienia się:
AutismPro – system wspierania terapii dostępny przez Internet (!) odpłatnie, etapy diagnozy i terapii prowadzą sami rodzice; dostępne w Polsce dzięki Centrum Terapii SOTIS.
Handle – metoda łącząca medycynę, rehabilitację, edukację, nieinwazyjna metoda większości (!) zaburzeń neurorozwojowych.

Zasady pracy z dzieckiem ze spektrum autyzmu:
1. sztywność zasad, reguł (ustalanie planu dnia, stosowanie piktogramów)
2. stosowanie krótkich komunikatów, popartych gestem
3. pomoc w rozpoczęciu aktywności, „rozruszaniu się”
4. selekcjonowanie materiałów do pracy, nie wyjmowanie wszystkiego na biurko
5. ubieranie się niestymulujące, bez ozdób, intensywnych zapachów (zaburzenia SI występują ZAWSZE)
6. nauczyciel jest „cieniem” w klasie włączającej
7. używanie czasomierza
8. zachowanie dystansu fizycznego
9. nie skazywanie dziecka na długie zajęcia w grupie lub indywidualne
10. pamiętanie o mechanicznym uczeniu się dziecka, co nie jest jednoznaczne ze zrozumieniem
11. na początku dostosowanie materiału według wieku a nie stopnia upośledzenia dziecka
12. pamiętanie, że w przypadku wysepkowych zdolności i tak musi być podjęta w innych dziedzinach praca od podstaw
13. stosowanie wizualnego materiału, co jednak nie daje gwarancji „przenoszenia” doświadczenia
14. przy zaburzeniach słuchowych uzupełnianie zapisem lub rozmową
15. zawsze kończenie rozpoczętej aktywności
16. mieć na uwadze problemy z odżywianiem się dziecka (stosowanie się do wskazówek prowadzącego dietetyka)

Prognozy rozwojowe dziecka ze spektrum autyzmu zależą od:
- poziomu funkcjonowania intelektualnego
- rozwoju mowy do 5/6 r.ż.
- czasu wystąpienia pierwszych objawów (bardzo ważne wczesne rozpoznanie i wspomaganie rozwoju)
- występowania zaburzeń psychiatrycznych, epilepsji itp..

Zalecana literatura dla rodzica, rodzeństwa
Świry, dziwadła i zespół Aspergera
Nikt nigdzie
Pomóż mi opanować strach
D.Tammet: Urodziłem się pewnego błękitnego dnia
Kosmita
Mój młodszy brat
Krzyś jest wyjątkowy
H.Pasterny: Tandem w szkocką kratę
Rainman (film)
Okruchy geniuszu (film)

Naukowo o autyzmie
D.Danielewicz: Terapia i edukacja osób z autyzmem
D.Danielewicz: Wybrane formy terapii i rehabilitacji osób z autyzmem.
Ćwiczenia edukacyjne dla dzieci autystycznych.
E.Pisula: Psychologiczne problemy rodziców dzieci z zaburzeniami rozwoju
E.Pisula: Wybrane problemy psychologicznej diagnozy zaburzeń rozwoju dzieci
Zespół Aspergera. Co nauczyciel wiedzieć powinien?
J.Moore: Śmiech, zabawa i nauka z dziećmi o profilu autystycznym.

Monika Kupiec
nauczyciel języka polskiego i terapii pedagogicznej

Od kiedy w 2002 r. wdrożono program wczesnego wykrywania wad słuchu u noworodków można śmiało stwierdzić, że dziedzina logopedii zawęziła swoje zainteresowania, w sporadycznych tylko przypadkach zajmuje się niedokształceniem mowy z powodu niedosłuchu.

Logopeda zajmuje się:
- wspomaganiem rozwoju komunikacji językowej u dziecka w normie psychoruchowej
- doskonaleniem mowy ukształtowanej (ćwiczy dykcję, rozwija kulturę żywego słowa, skuteczne porozumiewanie się)
- badaniami przesiewowymi, wykrywającymi i diagnozującymi nieprawidłowości w rozwoju mowy
- zapobiega powstawaniu zaburzeń rozwoju mowy (profilaktyka logopedyczna)
- usuwaniem zaburzeń mowy (dyslalia)
- usprawnianiem mowy zaburzonej (np. dysartii, jąkania).


A także:
- niedokształceniem mowy towarzyszącym niepełnosprawności intelektualnej
- niedokształceniem mowy towarzyszącym spektrum autyzmu
- niedokształceniem mowy pochodzenia korowego (alalią słuchową\percepcyjną i alalią ruchową\motoryczną\ekspresyjną)
- reedukacją mowy u osób z afazją
- pracą korekcyjno-wyrównawczą z dziećmi z trudnościami w czytaniu i pisaniu
- kształtowaniem głosu zastępczego u osób laryngentomowanych
oraz…
- pracą nad emisją głosu

KIEDY ZAKOŃCZYĆ TERAPIĘ LOGOPEDYCZNĄ?

Osoba z głęboką wadą słuchu musi być pod opieką logopedy przez całe życie. W chorobach niepostępujących terapia może być zakończona, ale nigdy nie wiadomo, czy nie można by uzyskać lepszych efektów jeśli ją wydłużymy… W chorobach postępujących – podobnie.

SŁOWNICZEK LOGOPEDYCZNY

ALALIA – niedokształcenie mowy pochodzenia korowego.
ALALIA SŁUCHOWA\PERCEPCYJNA – dziecko nie rozumie wypowiedzi słownych o różnym nasileniu mimo prawidłowego odbioru słuchowego; brak rozwoju mowy.
ALALIA RUCHOWA\MOTORYCZNA\EKSPRESYJNA – dziecko rozumie wypowiedzi słowne, słuch ma dobry, ale nie potrafi tworzyć prawidłowo wypowiedzi.
DYSLALIA – zaburzenia artykulacyjne, np.seplenienie.
DYSLALIA AKUSTYCZNA – deficyty słuchu fonematycznego, problemy z artykulacją.
DYSARTIA\DYZARTIA – zaburzone mówienie: oddychanie, fonacja, artykulacja, prozodia (intonacja, akcent, iloczas) przy prawidłowym rozumieniu wypowiedzi, spowodowane zaburzeniami napięcia mięśni oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych, np. porażenie języka, wiotkość mięsni, nierównomierne napięcie, mimowolne ruchy. Są to skutki uszkodzenia głównie struktur podkorowych, móżdżku bądź dróg unerwiających aparat oddechowy, fonacyjny i artykulacyjny; wystepuje w każdym wieku, np. przy mózgowym porażeniu dziecięcym, nabyta w wypadku chorób układu nerwowego, SLA, SM, Parkinson, Zespół Willsona lub w przypadku urazów mechanicznych. Przykładem dysartii jest jąkanie się, którego nie da się wyleczyć na tyle, aby nie wracało w tzw. złych momentach życia.
AFAZJA – zaburzenie mowy nabyte w wyniku uszkodzenia tych struktur korowych, które odpowiedzialne są za funkcjonowanie językowe człowieka, zaburzenie w programowaniu czynności rozumienia i tworzenia wypowiedzi słownych lub tylko tworzenia informacji słownych; do uszkodzeń kory mózgowej mogło także dojść po opanowaniu mowy; przyczyny afazji nabytej: urazy mechaniczne, stany pooperacyjne, pobicia, udary (wylewy, zatory w mózgu); afazja dziecięca – opóźnienie rozwoju mowy przy znacznym niedokształceniu słuchu fonematycznego; afazja obejmuje zarówno mowę jak i PISANIE.
AFAZJA EKSPRESYWNA – dziecko rozumie wypowiedź
AFAZJA PERCEPCYJNA – dziecko ma trudność rozumienia i mówienia
DYSFONIA – zaburzenia głosu, prowadzone przez foniatrę.

CO TO JEST SŁUCH FONEMATYCZNY I DLACZEGO JEST WAŻNY?

Słuch fonematyczny jest rozwinięty u dziecka 3-letniego. Oznacza to, że jest zdolne do różnicowania wyrazów „bliskobrzmiących” – paronimów, np. półka – bułka, tacka – taczka, kosa – koza. Dzięki temu jest możliwe pełne rozumienie. Słuch fonematyczny rozwija się w płacie skroniowym w półkuli dominującej (tzn. u leworęcznych dzieci – w prawej). Aby był prawidłowy samoistny słuch fonematyczny, muszą być:
- prawidłowy słuch fizyczny (osoby z niedosłuchem przy odpowiednio prowadzonej terapii też rozwijają słuch fonematyczny!)
- otoczenie dziecka prawidłowymi bodźcami danego języka (mówienie do niego, pokazywanie desygnatu)
- nieuszkodzona okolica Wernickiego, która jest organiczną bazą dla rozwoju słuchu fonematycznego.
Badanie słuchu fonematycznego polega na różnicowaniu sylab opozycyjnych (np. ka - ga, fonemów (np. b – p), paronimów (np. kosa – koza).
Słuch fonematyczny jest podstawą dla:
- rozumienia wypowiedzi
- realizacji fonemów
- analizy sylabowej i głoskowej (podstawa nauki czytania i pisania).

JAKIE ĆWICZENIA WSPOMOGĄ TERAPIĘ LOGOPEDYCZNĄ?

- usprawniające słuch fizyczny, fonematyczny, fonetyczny, prozodyczny
- usprawniające analizę i syntezę sylabową i głoskową
- rozwijające słownictwo bierne i czynne (ze szczególnym uwzględnieniem przyimków!)
- usprawniające rozumienie i stosowanie konstrukcji gramatycznych
- rozwijające wypowiedzi zdaniowe
- usprawniające aparat artykulacyjny (w tym ćwiczenia funkcji oddychania, odgryzania, żucia, połykania)
- utrwalające prawidłową artykulację.

Monika Kupiec
nauczyciel języka polskiego i terapii pedagogicznej

Jeżeli przypuszczasz, że Twój sześciolatek nie dojrzał jeszcze do nauki, koniecznie zgłoś się z nim na badanie diagnostyczne do naszej poradni psychologiczno-pedagogicznej.

Badania wskazują, że optymalnej gotowości szkolnej nie osiąga aż około 30–40% dzieci rozpoczynających naukę. Część spośród nich ma tak duże trudności w opanowaniu materiału, a w wyniku doznawanych niepowodzeń u niektórych powstaje ogromny lęk przed porażką, co z czasem przekształca się w nerwicę szkolną, fobię, inne nie lubią szkoły, nie chcą się uczyć, stosowany przymus powoduje niekiedy stosowanie uników (np.symulowanie choroby), skutkujących absencją na zajęciach. Niepowodzenia i zaległości wywołują stan napięcia psychicznego, który najłatwiej rozładować poprzez agresję.
Ponadto sześciolatek z opóźnieniami rozwoju myślenia, pamięci i uwagi jest zagrożony wystąpieniem ogólnych trudności w uczeniu się. Dziecko może wykazywać opóźnienia w zakresie funkcji umysłowych, które ulegną szybkiemu wyrównaniu tylko przy odpowiedniej pracy dydaktycznej przed rozpoczęciem nauki szkolnej.

Dzieci, u których występują braki w zakresie umiejętności percepcyjnych, są z kolei zagrożone wystąpieniem specyficznych trudności w uczeniu się pisania, czytania i/lub matematyki. Są to dzieci z grupy ryzyka dysleksji i dyskalkulii. Od jakości percepcji wzrokowej i słuchowej w dużej mierze zależy sprawność czytania i pisania.
Dzieci z zaburzoną percepcją wzrokową i słuchową są zagrożone dysleksją, której można zapobiec stosując odpowiednie ćwiczenia stymulujące rozwój tych sfer, najlepiej zanim jeszcze dziecko pójdzie do szkoły.
Brak dojrzałości emocjonalnej również będzie czynnikiem zaburzającym proces edukacji i zmniejszającym szanse na sukces szkolny. Dziecko, które nie potrafi włączyć się do grupy, jest wycofane lub, przeciwnie, agresywne, nadpobudliwe, czy dziecko, które nie potrafi odseparować się od rodziców, z trudem będzie adaptowało się do nowej rzeczywistości i wymagań szkolnych.

Zatem przed rozpoczęciem nauki jest wskazana diagnoza, a w przypadku negatywnego wyniku badań przesiewowych korzystna będzie terapia zmierzająca ku rozwiązaniu problemów dziecka, w tym tych emocjonalnych.

Gotowości do nauki żadne dziecko nie osiąga automatycznie w pewnym wieku (np. po 7 r.ż.). Decydują o niej wrodzone możliwości dziecka oraz doświadczenie zdobyte do tej pory dzięki dorosłym.
Gotowość do podjęcia nauki w szkole związana jest z: wiekiem dziecka i indywidualnym tempem rozwoju fizycznego i psychologicznego, bogactwem intelektualnym środowiska (wspólnymi rozmowami, zabawami, rysowaniem, uczeniem, wycieczkami). Ogromne korzyści dla przygotowania do szkoły przynosi uczęszczanie do przedszkola i do obowiązkowej zerówki.

Na gotowość szkolną sześciolatka składają się osiągnięcia rozwojowe w trzech sferach:
umysłowej, ruchowej i emocjonalno-społecznej.
Dziecko gotowe do podjęcia nauki powinno przejawiać:
I. dojrzałość szkolną w zakresie rozwoju fizycznego (m.in.120 cm wzrostu, waga powyżej 23kg; koordynacja ruchów, zdolność utrzymywania równowagi, sprawne ruchy rąk, umożliwiające odpowiedni poziom rysowania, pisania, ruchy skoordynowane i płynne)
II. dojrzałość szkolna w zakresie procesów poznawczych (m.in. skupianie uwagi przez około 30 minut, samoregulacja uwagi (tzw. uwaga dowolna), aby skłonić się do zajmowania sprawami zalecanymi przez dorosłego; umiejętność sterowania procesem zapamiętywania, związana z koncentracją uwagi; analiza i synteza znaków graficznych (dostrzeganie różnic, zależności), odróżnianie słuchowe wszystkich głosek, analiza i synteza słuchowa; wnioskowanie przyczynowo-skutkowe, klasyfikowanie obiektów, odpowiedni rozwój myślenia operacyjnego; zakończony rozwój mowy, prawidłowa artykulacja)
III. dojrzałość szkolna w zakresie emocjonalno-motywacyjnym (m.in. umiejętność opanowania złości, agresji, poczucie obowiązku i odpowiedzialności za siebie; wytrwałość, dociekliwość, ciekawość; postawa prospołeczna)
IV. dojrzałość szkolna w zakresie rozwoju społecznego (m.in. poczucie przynależności do grupy, zdolność do rozumienia i przestrzegania zasad i norm społecznych; umiejętność współdziałania w grupie, zdolność porówniania siebie z innymi, samoocena motywująca do działania).

Przy ocenie gotowości szkolnej przyszłego ucznia należy wziąć pod uwagę szczególnie poziom gotowości do nauki matematyki.
Koncepcja dojrzałości do uczenia się matematyki na sposób szkolny oraz metoda jej diagnozy prof.Gruszczyk-Kolczyńskiej zakłada, że gotowość do nauki matematyki obejmuje następujące obszary:
I. zdolność i gotowość do liczenia: sprawne przeliczanie przedmiotów rzeczywistych oraz ich reprezentacji ikonicznych i symbolicznych (czyli obrazów, schematów), zdolność odróżniania prawidłowego liczenia od błędnego – wykrywania i korygowania pomyłek, umiejętność dodawania i odejmowania w zakresie 10 w pamięci lub na palcach
II. operacyjne rozumowanie na poziomie konkretnym, czyli:zdolność uznawania stałości ilości – umiejętność spostrzegania równoliczności zbiorów pomimo zmiany układu przestrzennego ich elementów, zdolność do wyznaczania konsekwentnej serii w kolejności rosnącej lub malejącej (np. układania patyczków od najkrótszego do najdłuższego), zdolność do posługiwania się reprezentacjami symbolicznymi (cyfry, znaki) w odniesieniu do: pojęć matematycznych, działań arytmetycznych, schematów graficznych
III. dojrzałość emocjonalna: samodzielność, motywacja do rozwiązywania zadań, odporność na trudne sytuacje problemowe (jakimi są nieraz zadania matematyczne), umiejętność radzenia sobie z frustracją
IV. prawidłowy rozwój funkcji percepcyjno-motorycznych, pozwalający na odwzorowywanie cyfr, pisanie i rysowanie.

W przypadku rozpoznania braku gotowości do nauki już na początku klasy 0 wystarczy objąć dziecko w domu i/lub w przedszkolu dodatkowymi ćwiczeniami stymulującymi opóźnione sfery rozwoju. Jeżeli jednak deficyty rozwojowe zostaną odkryte późno lub są bardzo nasilone (obejmują wiele sfer), wskazanie jest odroczenie obowiązku szkolnego u dziecka. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego podejmuje dyrektor szkoły po zasięgnięciu opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej.
Dodatkowy rok powinien być wykorzystany na utrwalenie treści programowych z klasy 0, terapię pedagogiczną oraz konsultacje specjalistyczne.

Gdy u dziecka z grupy przedszkolnej obserwuje się pełną dojrzałość szkolną we wszystkich wymienionych wyżej sferach (nie wolno zapominać o gotowości emocjonalnej do podjęcia nauki), celowe jest przyspieszenie obowiązku szkolnego.
Także w tej sprawie decyzję podejmuje dyrektor szkoły na podstawie opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej (art. 16 Ustawy o systemie oświaty). Dziecko szybciej się rozwijające zmuszone do przebywania w grupie mniej dojrzałych rówieśników i powtarzania treści, których dawno się już nauczyło, będzie się nudzić i może stracić motywację do nauki. Dlatego ważne jest, by dać mu możliwość maksymalnego wykorzystania jego szans przez wcześniejsze skierowanie do szkoły – ale tylko wówczas, gdy samo tego chce i przejawia pełną dojrzałość.

Termin „ryzyko dysleksji” stosuje się wobec młodszych dzieci wykazujących wybiórcze zaburzenia w rozwoju psychoruchowym, które mogą stać się przyczyną późniejszych trudności w czytaniu i pisaniu. Termin ten stosuje się również wobec uczniów, którzy napotykają na pierwsze – lecz nasilone – trudności w nauce, pomimo inteligencji w normie, dobrze funkcjonujących narządów zmysłów, właściwej opieki wychowawczej i dydaktycznej w domu i w szkole.
Ryzyko dysleksji nie jest stanem braku ogólnej zdolności do sprostania wymaganiom szkoły, lecz brakiem zdolności do uczenia się określonych czynności: czytania i (lub) pisania.
Dziecko z wysokim ryzykiem dysleksji nie jest zatem w pełni gotowe do podjęcia nauki szkolnej i najlepszym rozwiązaniem dla niego będzie odroczenie obowiązku szkolnego oraz – koniecznie – poddanie intensywnej pracy korekcyjno-kompensacyjnej w przedszkolu i w domu.
Ocenę ryzyka dysleksji może przeprowadzić nauczyciel przedszkola lub sami rodzice, wykorzystując Skalę Ryzyka Dysleksji Marty Bogdanowicz opublikowaną w książce „Ryzyko dysleksji. Problem i diagnozowanie”.
W razie niepomyślnego wyniku tego badania konieczne jest jak najszybsze zgłoszenie się z dzieckiem do naszej poradni psychologiczno-pedagogicznej w celu dogłębnej diagnozy trudności.


Po badaniu otrzymasz opinię dotyczącą gotowości do podjęcia nauki szkolnej Twojego dziecka ze wskazaniami do odpowiednich ćwiczeń.

Bibliografia
1. M. Bogdanowicz: Ryzyko dysleksji. Problem i diagnozowanie, Gdańsk 2005.
2. E. Gruszczyk-Kolczyńska: Dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się matematyki.
Przyczyny, diagnoza, zajęcia korekcyjno-wyrównawcze, Warszawa 2006.
3. B. Janiszewska: Ocena dojrzałości szkolnej, Warszawa 2006.
4. E. Koźniewska (red.): Skala Gotowości Szkolnej, Warszawa 2006.
5. B. Wilgocka-Okoń: Gotowość szkolna dzieci sześcioletnich, Warszawa 2003.

 

Monika Kupiec

 

nauczyciel języka polskiego i terapii pedagogicznej

 



/Źródło: Czy Twoje dziecko jest gotowe do szkoły?
Informator dla rodziców 5- i 6-latków.
Publikacja bezpłatna przygotowana w ramach projektu
„Nasza Poradnia: pomoc psychologiczno-pedagogiczna
dla zwiększenia szans edukacyjnych dzieci
z powiatu limanowskiego i okolic” /